Το νεκροταφείο των dashboards
Δέκα χρόνια φτιάχνω dashboards, και έχω θάψει αρκετά: όμορφα, πλήρη, και χωρίς επισκέψεις. Το μοτίβο πίσω από κάθε νεκρό dashboard είναι το ίδιο: απαντούσε σε κάθε πιθανή ερώτηση, άρα δεν απαντούσε στην πραγματική ερώτηση κανενός.
Τι επιβιώνει: τρία νούμερα κι ένας καφές
Τα dashboards που ανοίγουν κάθε πρωί έχουν άλλο σχήμα. Τρία νούμερα, μεγάλα, με το χθες δίπλα τους. Για e-shop: τζίρος χθες, παραγγελίες σε εξέλιξη, διαφημιστική δαπάνη απέναντί τους. Για εταιρεία υπηρεσιών: ταμείο, αξία pipeline, χρεώσιμες ώρες της βδομάδας. Ο ιδιοκτήτης τα κοιτάει με τον καφέ, και όταν κάτι δείχνει στραβό, ΤΟΤΕ σκάβει βαθύτερα.
Τα λιγότερα νούμερα δεν είναι περιορισμός - είναι το ζητούμενο. Ένα νούμερο κερδίζει θέση στην πρωινή οθόνη μόνο αν μια κακή τιμή του θα άλλαζε αυτό που θα κάνεις σήμερα. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν ένα κλικ πιο κάτω.
Πώς βρίσκεις τα δικά σου τρία
Η άσκηση που κάνω με τους ιδιοκτήτες κρατάει είκοσι λεπτά: φαντάσου ότι είσαι στο αεροδρόμιο και προλαβαίνεις μία ματιά στο κινητό πριν από την επιβίβαση. Ποιες τρεις τιμές σου λένε αν θα χαλαρώσεις ή θα σηκώσεις τηλέφωνο; Οι δύο πρώτες έρχονται αμέσως. Στην τρίτη ξεκινάει η κουβέντα - κι αυτή η κουβέντα είναι το πιο πολύτιμο κομμάτι, γιατί σε αναγκάζει να απαντήσεις «με τι πλοηγούμαστε τελικά;».
Αυτό που τρέχει από κάτω μετράει πιο πολύ από τα γραφήματα
Ένα dashboard είναι τόσο ειλικρινές όσο και οι σωλήνες που το τροφοδοτούν. Αν το απόθεμα έρχεται από το αρχείο που κάποιος ενημερώνει «συνήθως Παρασκευή», έχεις φτιάξει έναν πολύ γρήγορο τρόπο να κοιτάς παλιά δεδομένα. Η περισσότερη δουλειά μου στα dashboards είναι στην πραγματικότητα διασύνδεση συστημάτων: να βγάλω την αλήθεια από το e-shop, τη λογιστική και την αποθήκη πριν σχεδιαστεί οτιδήποτε. Η βιβλιοθήκη γραφημάτων είναι η τελευταία και η λιγότερο ενδιαφέρουσα απόφαση.
Αν το reporting σου σημαίνει ότι κάποιος συναρμολογεί ένα αρχείο κάθε Δευτέρα, πες μου τι έχει μέσα - αυτό το αρχείο είναι οι προδιαγραφές για ένα dashboard που θα φτιάχνεται μόνο του κάθε βράδυ.