ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑ

Όλα ξεκίνησαν
από ένα πορτοκαλί στυλό.

Ό,τι ξεχωρίζει σε αυτή την ιστοσελίδα είναι πορτοκαλί. Δεν το όρισε κάποιο εγχειρίδιο εταιρικής ταυτότητας. Είναι ένα στυλό που είχα στα δώδεκα, ένα δισκάκι με demos που βρήκα στα δεκατρία και μια ερώτηση που κάνω από τότε: τι κάνει κάτι να σκέφτεται;

2004, ΣΤΑ 12

Το πορτοκαλί μελάνι.

Στην πρώτη γυμνασίου είχα ένα Uni-ball Vision Elite με πορτοκαλί μελάνι. Όχι το ξεθωριασμένο πορτοκαλί ενός μαρκαδόρου υπογράμμισης: ένα βαθύ, πλούσιο πορτοκαλί που έμοιαζε ζωντανό πάνω στη σελίδα. Γέμιζα τετράδια με σκίτσα από κόσμους φαντασίας, σε μαύρο και πορτοκαλί.

Στο μυαλό μου, το πορτοκαλί δεν ήταν ποτέ απλώς μελάνι. Ήταν ενέργεια. Κάτι πορτοκαλί έδινε δύναμη στο στυλό και, μέσα από το στυλό, σε ό,τι ζωγράφιζα.

Το στυλό τελείωσε πριν από χρόνια. Το χρώμα έμεινε.

2005, ΣΤΑ 13

Ένα δισκάκι με demos και ένας κέρσορας που αναβόσβηνε.

Ένα απόγευμα που βαριόμουν, έβαλα στο PlayStation 2 ένα δισκάκι με demos. Δίπλα στα demos των παιχνιδιών υπήρχε και κάτι άλλο: το Yabasic, μια μικροσκοπική γλώσσα προγραμματισμού. Έγραψα μερικές γραμμές, εμφανίστηκε μια γραμμή στην τηλεόραση και κάτι μέσα μου έκανε κλικ.

Είχα στα χέρια μου ένα καινούργιο εργαλείο δημιουργίας. Μπορούσα να ζωγραφίζω απλά γραφικά και να φαντάζομαι έναν ολόκληρο κόσμο φτιαγμένο από αυτά, έναν κόσμο όπου ο δημιουργός ήμουν εγώ. Για ένα παιδί που ζούσε μέσα στη φαντασία του, ήταν σαν να γινόμουν θεός.

Για να είμαι ειλικρινής, έτσι νιώθω ακόμα. Όταν γράφω λογισμικό, έχω την ελευθερία να φτιάξω ό,τι μπορώ να φανταστώ.

Ένα πρόγραμμα Yabasic σαν αυτά που έγραφα στα δεκατρία, να τρέχει ξανά.

2010, ΣΤΑ 18

Μηχανικός ή προγραμματιστής.

Όταν ήρθε η ώρα να διαλέξω, έμειναν δύο δρόμοι: μηχανολογία ή πληροφορική. Πάντα έκανα ποδήλατο, κάνω ακόμα, και ακόμα επισκευάζω μόνος μου τα πράγματά μου. Ο απειροστικός λογισμός και η φυσική είχαν ενδιαφέρον.

Τίποτα όμως δεν συγκρινόταν με την επίλυση προβλημάτων, τη φαντασία και την ικανοποίηση να φτιάχνω κάτι που δουλεύει μπροστά στα μάτια μου. Η πληροφορική ήταν μονόδρομος.

ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ

Τι κάνει κάτι να σκέφτεται;

Τα βιντεοπαιχνίδια για μένα δεν ήταν ποτέ μόνο παιχνίδι. Προσπαθούσα να διαβάσω τα μοτίβα πίσω από τους μηχανισμούς: γιατί ένας εχθρός κινούνταν έτσι, γιατί διάλεγε τη μία διαδρομή και όχι την άλλη, τι έκανε κάτι να μοιάζει ότι σκέφτεται και αποφασίζει, αντί απλώς να ακολουθεί ένα σενάριο.

Ένας φρουρός με τέσσερις καταστάσεις και οπτικό πεδίο. Περάστε το ποντίκι από πάνω ή πατήστε στον χάρτη, και η λευκή κουκκίδα είστε εσείς.

2012, ΤΡΙΤΟ ΕΤΟΣ

Η κατεύθυνση της τεχνητής νοημοσύνης.

Στο τρίτο έτος του πτυχίου διάλεξα την κατεύθυνση της τεχνητής νοημοσύνης, και μαζί της άνοιξε και η ρομποτική. Διδαχτήκαμε ασαφή λογική (fuzzy logic), αλγόριθμους εύρεσης διαδρομής και λήψη αποφάσεων.

Δύο projects μού έμειναν: ένα ρομπότ σαν τα Roomba, που έπρεπε να βρίσκει μόνο του τον δρόμο του μέσα σε ένα δωμάτιο, κι ένα ανεστραμμένο εκκρεμές που κρατιόταν όρθιο χάρη σε έναν ελεγκτή ασαφούς λογικής.

Τίποτα σπουδαίο με τα σημερινά δεδομένα. Όμως με είχε πιάσει το μικρόβιο.

Ένα πανεπιστημιακό εργαστήριο υπολογιστών: ο Νίκος γυρίζει προς τον φακό, μπροστά σε μια σειρά από οθόνες με κώδικα.
Το εργαστήριο, στα χρόνια του πτυχίου.
Όπως το ρομπότ: βρίσκει το πιο κοντινό σημείο που δεν έχει καθαρίσει ακόμα, σχεδιάζει τη διαδρομή ως εκεί και γυρίζει στη βάση του όταν τελειώσει το δωμάτιο.
Όπως το εκκρεμές: είκοσι πέντε κανόνες ασαφούς λογικής μετατρέπουν τη γωνία και την ταχύτητά της σε ώθηση. Πατήστε πάνω του για να το σπρώξετε.

2013 ΕΩΣ 2015

Ο στρατός, και μετά το Λέστερ.

Μετά το πτυχίο ήρθε η υποχρεωτική θητεία. Μου έδωσε κάτι που δεν είχα εδώ και χρόνια: χρόνο να σκεφτώ. Το μικρόβιο δεν είχε φύγει. Ήθελα την τεχνητή νοημοσύνη, είτε ακαδημαϊκά είτε στην πράξη.

Έτσι πήγα στο De Montfort University στο Λέστερ για MSc στην Τεχνητή Νοημοσύνη.

Ο Νίκος στο Λέστερ, σε μια πόζα δίπλα σε ένα γλυπτό αστροναύτη.
Λέστερ, η χρονιά του μεταπτυχιακού.

2016

Η μεγάλη παράκαμψη.

Γύρισα σε μια Ελλάδα ακόμα βαθιά μέσα στην κρίση. Κανείς δεν έψαχνε ανθρώπους για τεχνητή νοημοσύνη, και οι εταιρείες που θα τη χρειάζονταν αργότερα πάλευαν να επιβιώσουν. Δεν πήρα ποτέ την ευκαιρία να τη δουλέψω επαγγελματικά.

Έτσι έφτιαξα ό,τι χρειάζονταν οι επιχειρήσεις: ιστοσελίδες, μετά πλατφόρμες, e-shops, dashboards και συστήματα ERP. Δέκα χρόνια που έβγαζα έργα live και μάθαινα πώς λειτουργούν πραγματικά οι επιχειρήσεις.

ΤΩΡΑ

Το μελάνι επέστρεψε.

Τα τελευταία δύο, τρία χρόνια είναι τα πιο συναρπαστικά της επαγγελματικής μου ζωής. Ήρθαν τα γλωσσικά μοντέλα, ο τομέας που σπούδασα βγήκε από τα αμφιθέατρα και έφτασε παντού, και η ερώτηση από εκείνο το δισκάκι έχει επιτέλους εργαλεία για να απαντηθεί. Αυτή τη φορά δεν σκοπεύω να την αφήσω να περάσει.

Σήμερα φτιάχνω AI agents για την καθημερινή λειτουργία επιχειρήσεων, εκπαίδευσα από το μηδέν ένα δικό μου γλωσσικό μοντέλο και δημοσιεύω ό,τι μετράω.

Agentic AI bslm Projects στο GitHub

Στην καθημερινότητά μου δουλεύω στην digitall και νιώθω τυχερός. Είναι ένα υπέροχο περιβάλλον, με ανθρώπους γεμάτους ζωή, δημιουργικότητα και κατανόηση, και ένα αφεντικό που στηρίζει πραγματικά τους ανθρώπους γύρω του. Τέτοιος εργοδότης σπανίζει, και δεν τον θεωρώ ποτέ δεδομένο.

Το πορτοκαλί δεν έφυγε ποτέ.